۱۳۸۸ دی ۲۰, یکشنبه

لبخند1

سر به راه مي روم؟


گمراه مي روم ؟

در پستوي تاريك زندگي

دالاني كوتاه

در اعماق غريب باهم بودن

شكيبايي مرا مي خواهي ؟

مرا به صبور بودن رهنمون مي كني ؟

چه مي گويي؟!!!

اين سكوت دروني من است

كه گهگاه

فوران مي كند

غرقم مي كند

و من

در برون

لبخند مي زنم .

12/10/88


هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر