آرام تر شده ام
به گونه اي كه خودم هم
خودم را
دوست ندارم
سكوتي بي دريغ
صدايي خاموش
و لبخندي محو
كه آن هم زود فراموش مي شود
هنوز اميدوارم
اما خسته
دلم شكسته
و سرما در كوران بودن
بيداد مي كند
نه هياهويي
نه شوقي
خدايا
مرا چه مي شود!
9/12/88
به گونه اي كه خودم هم
خودم را
دوست ندارم
سكوتي بي دريغ
صدايي خاموش
و لبخندي محو
كه آن هم زود فراموش مي شود
هنوز اميدوارم
اما خسته
دلم شكسته
و سرما در كوران بودن
بيداد مي كند
نه هياهويي
نه شوقي
خدايا
مرا چه مي شود!
9/12/88
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر