دلزده

آسمان آبي ست


دل من تاريك ست

شب همين اطراف ست

شب من تاريك ست



زخم بر شانه من

تو زدي ، رفتي باز

زخم را چرك مكن

تو غريبي

غربتي گشتي باز



اي هواي نفست

سبزو دل من خاموش

بوسه اي مي خواهم

بوسه اي نوشانوش



شب من غربت چشمان ممن است

دل من وسعت دنياي خيال

اين حكايت پشت پرچين صفا

اين صداقت محو گشته در حصاري بي ريا



آسمان من كجاست

قبله ام رو به دريا بود و خزان

موج آمد ؛ غريبگي نرفت

ساحل كوچك بماند و يك وزان



9/12/.88