انزوا

سكوت موسيقي تار او

در يك انزوا

پيش چشمم خيس شد

ترانه اي كه از او نمي ديدم

مي نوشت

ساكت و پر التهاب

و ناهمگون.

چراغ را خاموش كردم

خوابيدم

رويايي نبود

حسرتي نبود

تنها خواب يك پرواز بود.

                                                                                         21/3/89

گمشده

ايمان من كو؟

تو نديدي .

وقتي از هره هاي ايوان مادربزرگ

بالا مي رفتي

من كجا رفته تر بودم

كجا پژمرده تر ضجه مي رفتم

تو نبودي.

ايمانم

در پشت پنجره هاي گمراهي شب .

غرقه نبودي .

ايمان من

چشماي من

كه نور بودي

---

تونبودي  

آن زمان كه برف هم نمي باريد

لحظه هاي بي درنگي هم

مي گذشتند

و صبر و انتظار

از خيال افسرده من

دور نمي شد

ايمان من ، پندار من را نديدي .

------   ----- 

خسته ام

خسته از هميشه انتظار

و نرسيدن

كه همان

مفهوم رفتن و رسيدن است

اين خود خود بودن

در چارچوب زندگي ست

كه مرا ديوانه خود كرده است.

مدهوش شده

غريق

و پنداري كه ايماني هرچند كوچك

مي خواهد رستگاريم دهد.

                                                               21/3/89

پوچي

شب از كدامين پنجره بيرون مي زند

وقتي ستاره ها هم نيستند

روز را به افق دوردست خورشيد مي سپارم

دريا هم غرق غرق شده است

شنها هم مسحور نورند

ومن

تك فلس ماهي له شده

در كنار خشكي دريا

پرسه اي پوچ مي زنم.

                                                          21/3/89

اوج

عرق يك روياي سنگين نهفته در اعماق وجود خسته منتظر تنهايم

غرق يك دلواپسي كه تا چندي

مرا به خود مي فشارد

مي برد

تا اوج كاميابي و خواهش و التماس

مي شوم

بهترين آدمهايي كه خواسته شان

دست يافتني تر مي شود

                                                              21/3/89

صبوري

اميد

در به در مي گردم

دنبالش

در پي اش

و رسيدن چقدر دلنشين است

نه اين كه

الا نه

كمبودي

نقصاني

نه اين درك ناتوان من است

كه مي خواهد

كم صبر شده

و

آرزو را

جستجو مي كند.

                                                         14/3/89