بابا

بابا گفتن ها را يادت هست


آن گونه كه من

به نام پدر

بر او مي سرودم

يا ...

دلم شاد است

پدر شدن

مفهوم جديدي دارد.

6/7/88

سكوت2

سكوت


لبخند

فرياد

گريه

تنهايي

با هم

زندگي

نه مرگ

و همين .

25/10/88

نگاه

براي همسرم .

نگاهي ساده


سكوتي بي دريغ

و چشماني

كه به عمق درياي درونت

حرف كه نه

فرياد مي زند .

فقط نگو

كه نمي فهممت

فكر نكن

لبخند من تاوان

خود باور است

اما گونه هاي تو

در مقابل حقارت من

غوغايي ست

و من دست و پا زنان

فقط مي خواهم به تو

بگويم

يا بچشي

كه ذره اي

مي خواهم

تورا درك كه نه !

... .

----

باشد

من هم درد را به دوش مي كشم

هرچند كه تو

خود درد كشيده اي

كه من تنها

دوستش دارم .

25/10/88

طوفان

طوفاني ست


گذر خواهم كرد

هرچند ضعيف و خسته !

آغوش دلنشين ات را

فراموش نكرده ام

هرچند كه آغوشي بود

كه نيست

و رفت.

غوغايي ست دست نيافتني

من مبهوت نيستم

گيجي ام

به انتها رسيده است

در آرزوي رسيدني بوديم

كه انگار حقمان نبود!

كه لياقتي ست

پشت اين دادنها !

گوش مي كني ؟

با توام

درون بي انزواي من

ياد مي گيري ؟

رنج نهفته بي انتهاي من

--

همين بود

انگار حقيقتي ست

كه سالها مي دانستي

اما باور نمي كردي

روياي درونت را

و اين حكايت بايد

پاياني داشته باشد

حتما دلنشين.

25/10/88

آنها

آنها كه از پرواز مي گفتند


هنوز هستند؟

در قربانگاه زندگي

وقتي هلاك شدن

حرام انسان مي شود!

--

آنها كه از بي خيالي مي سرايند

وقتي قطره اي از دست مي دهند

هنوز مي فهمند

در باتلاق از دست دادن ،

وقتي بدست آوردن را

حلال انسان مي دانند!

-----

ساده ترين مفاهيم را

از جيب سوراخم بيرون مي آورم

هديه اي ناقابل

براي هر آنچه كه در زندگي

لياقت بودن را دارد

-----

فقط همين !

22/10/88

لبخند تلخ

چه تلخ لبخند مي زنم


وقتي كه فراموشي را هديه مي دهند

من مبهوت مي شوم

آنها فكر مي كنند

كه مي فهمند

همين

و به همين سادگي !

22/10/88

سكوت

يك شب از خواب پريدم


يادم رفته بود

سكوتم را شكستم

و دوباره

خوابم رفته بود.

22/10/88

گل را از باغ چيديم


و در باغچه كوچكمان

نتوانستيم

وقتي خشكيد

مبهوت شديم

اما سكوت نكرديم.



--



گفتي مي خندي ؟

آري لبخند مي زديم

تا تمام فريادهايمان

در غوغاي درونمان

محو شده باشد.



----



نگو كه چرا گريه نمي كني ؟

نگو كه چرا فكر نمي كني ؟

نگو

هيچ نگو

ما هنوز لبخند مي زنيم

اما سكوت نمي كنيم!

22/10/88

لبخند2

من لبخند مي زنم


او بغض مي كند

ما مي خنديم

او هم لبخند مي زند

چه بازي سختي را شروع كرده ايم

من مي برم ؟

يا ما شكست مي خوريم؟

و تو شايد لبخند مي زني ؟

من

ما

اين بازي به خدا جذاب نيست !

خدايا

اصلا لذت بخش نيست !

به چه قيمتي ؟

به قيمت ساختن ما؟

نه !

به تو قسم مي خورم

كه افتخاري نيست

ادعايي نيست

ما

هميشه بازنده ايم !

چون زنده ايم

واين بازي

هميشه

ادامه خواهد داشت.

12/10/88

لبخند1

سر به راه مي روم؟


گمراه مي روم ؟

در پستوي تاريك زندگي

دالاني كوتاه

در اعماق غريب باهم بودن

شكيبايي مرا مي خواهي ؟

مرا به صبور بودن رهنمون مي كني ؟

چه مي گويي؟!!!

اين سكوت دروني من است

كه گهگاه

فوران مي كند

غرقم مي كند

و من

در برون

لبخند مي زنم .

12/10/88

يك بوسه

يك بوسه ؛

مي خواهم بر گونه هايش سيلي بزنم

اما نمي توانم !

نمي شود؟

شايد هيچ وقت يا شايد

هميشه !

مي ببيني چقدر سرگردانم

كوچكم

پوچم

و اين خود زندگي ست.

10/10/88

خدا را

براي پسرم كه زود آمد و خيلي زود به بهشت رفت

خدا را


خدا را

مرا چه سخت مي گذرد

اين لحظه ها

در هنگامه رفتن .

خدايا خدايا

مرا چه اميدي بود

پرنوسان

در اذان رسيدن

و يك لحظه شادي

اما ترس پنهاني ست

مرا ،

اين چگونه حكمتي ست

در لابلاي تمام پستي ها

اوجي سربلند نهفته اي

كه مثل هميشه زندگي

من كوچك

آن را

نمي فهمم

و تو را

در كوچه پس كوچه هاي زنده بودن

جستجو مي كنم

وقتي كه گم گشته ام.

10/10/88