۱۳۸۸ بهمن ۲۵, یکشنبه

اتاقك

اتاق كوچكم را


خالي مي كنم

از تمام دلهره ها و فرياد

كه بايد نمي زدم

نمي گفتم

و همين.

چقدر خسته ام

حتي توان ديدن يك لحظه لبخند

هم

دست نيافتني شده است.

24/9/88

هیچ نظری موجود نیست: